مزارشهدا

از پسر مي نويسم به خاطر اين روزها كه مهمانش پدر مي باشد...

Mon, 14 Jan 2008 17:04:00 GMT

نبودم که رفت... چه سخت است نفهمند که چه مي کشي! بدتر از رفتنش، نفهمي اطرافم بود که زجرم ميداد... هيچکس نمي دانست که تو که بودي!!!

گرگان نبودم و چه دير شد که نوشتم برايت!

مدتهاست مي خواهم از محمد طاهر بنويسم! اما نشد! نمي دانم چرا اما گاهي که نوشتنم مي آمد انگار لياقت نبود، انگار براي قلمم خيلي بزرگ بود، انگار نمي خواست که بنويسم ازش!!
امروز که چند روزيست پدر به جوارش رفته مي نويسم!!!
سال 1338 در نجف به دنيا آمد ... و سال 1363در مجنون رفت!! يا شايد حوالي مجنون!
چه ديار غريبيست مجنون! گويي که پيمان بسته با دل خون! با دلهاي ديوانه ي زهرا! انگار مي خواهد همه ي خوبها و همه ي خوبيها را با هم داشته باشد! اينقدر مغرور نشو مجنون! ديوانگي رسم عاشقي است و محمد طاهر يک دلداده بود!
جسدي نيست! حذف شد. محو شد. و فقط اسم مجنون ماند و مفقودالاثري سيد!
سيد محمد طاهر طاهري فرزند آيت الله حبيب الله طاهري (نماينده ي مردم گرگان در مجلس خبرگان رهبري) است! يا شايد بود...
يادم هست آن موقع که آثارش براي بنياد شهيد جمع آوري مي شد، پدر ايشان چند دفتر به دوستم داده بود که مي گفتند هنوز علما معني رمزهايش را نفهميده بودند! يادش بخير! آنقدر محو دفاترش شده بودم که کارم يادم رفته بود...
همه تهذيب نفس بود و يادآوري! تنبيه بود که براي کارهايش در نظر گرفته بود و...
راستي! از کجا آن همه وقت؟

يادم رفت بگويم محمد طاهر بعد از گرفتن ديپلم همراه خانواده از نجف به گرگان آمدند! در حوزه ي علميه ي امام صادق عليه السلام درس خواند و به دانشگاه نيز رفت. حوزه را تا مرحله ي رسائل پيش برد و ليسانس خود را از دانشگاه گرفت. در رشته ي الهيات.
و بعد به عنوان دبير در اموزشگاههاي شهرستان بجنورد مشغول به تدريس شد!
حتي در لشگر نصر مسئوليتش برنامه ريزي کلاس هاي لشگر بود.

در وصيت نامه اش آمده:
هميشه بر نفستان غلبه داشته باشيد و ببينيد در کجا نقص داريد، همانجا را ترميم کنيد. از نظر اعتقادي خودتان را بسازيد، خودسازي کنيد، روزه بگيريد،امام را تنها نگذاريد و هميشه امام را دعا کنيد و ياور امام باشيد. سنگر خودتان را خالي نکنيد در هر لباسي که هستيد.

آمده بودم که از پدر بنويسم! دادهايم را فرياد کنم اما نشد. اينبار نيز آنچه مي خواستم نشد! مي خواستم گريه هاي نبودنم در تشييع پيکرت را زار بزنم اما نشد!!!

ماجراي مسلمان شدن يک دختر مسيحي توسط شهيد علمدار

Thu, 03 Jan 2008 01:26:00 GMT

هيچ توضيحي نمي تونم بدم؛ تا آخر اين ماجرا رو بخونين خودتون قضيه رو متوجه مي شين....

ماجراي مسلمان شدن يک دختر مسيحي
از "ژاكلين ذكرياي ثاني" تا "زهرا علمدار"

من ژاكلين ذكرياي ثاني هستم. دوست دارم اسمم زهرا باشه. من از يه خانواده مسيحي هستم و از اسلام اطلاعات كمي دارم. وقتي وارد دبيرستان شدم از لحاظ پوشش و حجاب وضعيت مطلوبي نداشتم كه بر مي گشت به فرهنگ زندگيمون. توي كلاس ما يک دختر بود به اسم مريم كه حافظ 18 جزء از قرآن مجيد بود، بسيجي بود و از شاگردان ممتاز مدرسه. مي خواستم هر طوري شده با اون دوست بشم.

.... اون روز سه شنبه بود و توي نماز خانه مدرسه مون دعاي توسل برگزار مي شد، من توي حياط مدرسه داشتم قدم مي زدم كه يه دفعه كسي از پشت سر، چشماي من رو گرفت. دستهاش رو كه از روي چشمام برداشت، از تعجب خشكم زد. بله! مريم بود كه اظهار محبت و دوستي مي كرد. خيلي خوشحال شدم. اون پيشنهاد كرد كه با هم به دعاي توسل بريم. اول برايم عجيب بود ولي خودم هم خيلي مايل بودم که ببينم تو اين مجلسها چي مي گذره. وارد مجلس كه شديم ديدم دارند دعا مي خوانند و همه گريه مي كنند، من هم كه چيزي بلد نبودم نشستم يه گوشه؛ ولي ناخواسته از چشمام اشك سرازير شد. از اون روز به بعد من و مريم با هم به مدرسه مي رفتيم، چون مسيرمون يكي بود، هر روز چيز بيشتري ياد مي گرفتم. اولين چيزي كه ياد گرفتم، حجاب بود. با راهنمايهاي اون به فكر افتادم كه در مورد دين اسلام مطالعه و تحقيق بيشتري كنم. هر روز كه مي گذشت بيش از پيش به اسلام علاقه مند مي شدم. مريم همراه كتاب هاي اسلامي، عكس شهدا و وصيتنامه هاشون را برام مي آورد و با هم مي خونديم، اين طوري راه زندگي كردن را يادم مي داد. مي تونم بگم هر هفته با شش شهيد آشنا مي شدم.

... اواخر اسفند 1377بود كه براي سفر به جنوب ثبت نام مي كردند. مدتي بود كه يكي از كليه هام به شدت عفونت كرده بود و حتما بايد عمل مي شد. مريم خيلي اصرار كرد كه همراه اونا به مناطق جنگي برم، به پدر و مادرم گفتم ولي اونا مخالفت كردند. دو روز اعتصاب غذا كردم ولي فايده اي نداشت. 28 اسفند ساعت 3 نصف شب بود كه يادم اومد که مريم گفته بود ما برا حل مشکلاتمون دعاي توسل مي خونيم. منم قصد کردم که دعاي توسل بخونم .شروع كردم به خوندن، نمي دونم تو كدوم قسمت دعا بودم كه خوابم برد! تو خواب ديدم که تو بيابون برهوتي ايستاده ام، دم غروب بود. مردي به طرفم اومد و گفت: «زهرا بيا.....بيا.....مي خوام چيزي نشونت بدم». دنبالش راه افتادم. تو نقطه اي از زمين چاله اي بود كه اشاره كرد به اون داخل بشم، اون پائين جاي عجيبي بود. يه سالن بزرگ با ديوارهاي بلند و سفيد كه از اونا نور آبي رنگ مي تراويد، پر از عكس شهدا و آخر آنها هم يه عكس از آقاي خامنه اي. به عكس ها كه نگاه مي كردم احساس كردم كه دارند با من حرف مي زنند ولي چيزي نمي فهميدم . آقا هم شروع كرد به حرف زدن، فرمود: «شهدا يه سوزي داشتند كه همين سوزشان اونا را به مقام شهادت رسوند، مثل شهيد جهان آرا، شهيد باكري، شهيد همت و علمدار....»

پرسيدم: علمدار كيه؟ چون اسمش به گوشم نخورده بود. آقا فرمود: «علمدار همونيه كه پيش توست. هموني كه ضمانت تو رو كرده تا به جنوب بيايي.» از خواب پريدم. صبح به پدرم گفتم فقط به شرطي صبحانه مي خورم كه بگذاري به جنوب برم، او هم اجازه داد. خيلي تعجب کردم که چطور يه دفعه راضي شد. هنگام ثبت نام براي سفر، با اسم مستعار "زهرا علمدار" خودم رو معرفي كردم. اول فروردين 78 همراه بسيجيان عازم جنوب شدم. نوار شهيد علمدار رو از نوار فروشي كنار حرم امام خميني(ره) خريدم و هر چه اين نوار رو گوش مي دادم بيشتر متوجه مي شدم كه چي مي گفت. در طي ده روز سفري كه داشتم تازه فهميدم كه اسلام چه دين شريفيه. وقتي بچه ها نماز جماعت مي خوندند من يه كنار مي نشستم زانوهام رو بغل مي گرفتم و به حال بد خود گريه مي كردم. به شلمچه كه رسيديم خيلي با صفا بود. نگفتم، مريم خواهر سه شهيد بود. دو تا از برادرهاش تو شلمچه شهيد شده بودند. با اون رفتم گوشه اي نشستم و اون شروع كرد به خوندن زيارت عاشورا. يه لحظه احساس كردم شهدا دور ما جمع شده اند و دارند زيارت عاشورا مي خونند. اونجا بود كه حالم خيلي منقلب شد و از هوش رفتم. فرداي اون روز، عيد قربان بود و قرار بود آقاي خامنه اي به شلمچه بياد. ساعت حدود 5/11بود كه آقا اومد. چه خبر شد شلمچه! همه بي اختيار گريه مي كردند. با ديدن آقا تمام نگراني ام به آرامش تبديل شد. چون مي ديدم که خوابم داره به درستي تعبير مي شه.

خلاصه پس از اينكه از جنوب برگشتم تمام شك هام تبديل به يقين شد، اون موقع بود كه از مريم خواستم طريقه ي اسلام آوردن رو به من ياد بده. اون هم خوشحال شد. بعد از اينكه شهادتين رو گفتم يه حال ديگه اي داشتم. احساس مي كردم مثل مريم و دوستانش شده ام. من هم مسلمان شده بودم. فقط اين رو بگم كه همه اعمال مسلمان بودن رو مخفيانه بجا مي آوردم. لطف خدا هم شامل حالم شد و كليه هايم به كلي خوب شد....

نقل از نشريه فکه

شادي روح شهداي گمنام صلوات

يادداشتهاي شب قدر

Fri, 12 Oct 2007 10:53:00 GMT

پرده ي اول:

سوزش گلو- سردرد شديد- يه بعد از ظهر خسته کننده با يه پياده روي نسبتا طولاني- حس اعصاب خرد کن يک سرماخوردگي- يک قاشق شربت اکسپکتورانت با يک قرص استامينوفن ( تازه اونم از نوع کدئين)- سکوت- خونه خالي!!!!!

جون من چي مي چسبه غير از خواب؟!!!

حالا شبه، شب قدر هم هست!

حالا خواب بهتره يا بيداري؟ نه! نه! نشد!! منطقي برخورد کن!

آقا ما حال نداريم، در بست حساب کن! چند مي گيري ببري تا بهشت؟

پرده ي دوم:

با همه ي جزئيات پرده ي اول سر سجاده ش نشست! نه براي شب زنده داري! براي اينکه خوابش ببره! هميشه دوست داشت اينطوري بخوابه! خودش هم نمي دونست چرا؟ شايد فکر مي کرد يه خواب خوب مي بينه؟! که البته هيچ وقت نديد.

پرده ي سوم:

نمي خواست نماز بخونه، اما دلش نيومد... يهو ياد دعا کميل افتاد! نگاهي به دستاش کرد که رو به آسمون بود!

خدايا! من به اين دستها، پاها، چشم ها،... خيلي ظلم کردم. جايي بردمشون که تو نهي شون کرده بودي! چيزي رو نشون شون دادم که تو منع شون کرده بودي! ...توي تمام مدتي که اينا امانتي پيش من بودن اذيتشون کردم! وادار به انجام گناه کردمشون! اونوقت نگو که تو هم مي ندازيشون تو آتيش جهنم، آتيش جهنم که هيچي! نگو نگاشون نمي کني، اخم مي کني و مصداق "اولئک... لا يکلمهم الله يوم القيامه" مي شن!

خدايا اين رفتار و عدالت تو؟؟؟ خدايا باور نمي کنم! اينا با انصاف تو جور در نمياد؟

...

پرده ي آخر:

سحر شده بود، خوابي رو که آرزوي ديدنشو داشت، بازم نديد! آخه اون اصلا ديشب يادش رفت که بخوابه!

التماس دعا

ياد ماه رمضون پارسال بخير! امسال دستام خيلي خالي تره!!

..: نامه اي از آسمان :..

Tue, 04 Sep 2007 17:03:00 GMT

نامه شهيد حاج عباس وراميني به فرزند خردسالش ميثم

بسم الله الرحمن الرحيم

خدمت ميثم کوچولو سلام عرض مي کنم و از خدا مي خواهم که تو يادگارم را زير سايه خود حفظ نمايد و خود او نگهدار تو باشد.

آره ميثم جان!

بابا رفت به صحراي کربلاي ايران، خوزستان داغ، تا شايد درد حسين(ع) را با تمام گوشت و پوستش حس کند.

بابا رفت تا شايد بوي خون حسين(ع) به مشامش برسد.

بابا رفت تا شايد بتواند بر رگ بريده حسين(ع) بوسه بزند .

بابا رفت تا شايد بتواند با خون ناقابلش راه کربلا را بر روي تمام دلهايي که هواي کربلا دارند باز بکند .

بابا رفت تا شايد ديگر برود و پهلوي تو نباشد اما اين را بدان که همه چيز ناپايدار است چه براي تو و چه براي من. تنها چيزي که باقي مي ماند و قابل اتکاء است خداست.

ميثم جان! سال گذشته در چنين روزي ساعت چهار صبح به دنيا آمدي يکسال از عمرت گذشت چه بسا در چنين روزي که روز به دنيا آمدن تو است بابا پهلوت نباشه اما هيچ عيبي نداره خداي بابا که تو را دوست داره که هست پس ناراحت نباش و هميشه به خدا فکر کن تا دلت آرام باشد. پس بابا رفت.

خداحافظ

14/2/1361- وراميني

دلايه

Mon, 06 Aug 2007 21:20:00 GMT

قرار نبود من و دوستم به روز کنيم! يک پست نوشت و گفت من عازم سفرم! پست بعدي با تو!!!
و من ماندم و ترديد! از چه بنويسم و از که!
قلمم نرفت که بنويسد از مزار شهدا! يادم آمد کتاب خدا خانه دارد! بارها خوانده امش! اما تا باز حرف سفر مي شود آن هم خانه ي خدا!
رفتم سراغ نوشته هاي فاطمه شهيدي! دوست دارمش! نوشته هايش هواييم مي کند!

فصل اول: خداحافظي
گوشي را مي گذارم به همه ي تلفن هايي که از صبح تا حالا کرده ام فکر مي کنم، هرکسي يک جايي را گفته که آنجا يادش بيفتم. پاي کوه صفا، مني، مروه، عرفات...
هرکدام اين آدمها احتمالا همين جايي که سفارشش را به من کرده اند سيمشان وصل شده و خدا در آن نقطه عنايتش را بر سرشان باريده...
ناگهان همانجا پاي تلفن به لرزه مي افتم: سال آينده وقتي دوستي زنگ مي زند تا بگويد خداحافظ؟ آيا لحظه اي جايي خواهد بود؟ آيا نقطه ي بارشي براي من هم هست؟
فصل دوم: ميقات
اينجا ميقات است. منزل بال بال زدن کبوتر پيش ار پرواز.
ما از آن دورها آمده ايم. ما به دنياي رنگ ها عادت داريم، از اين بي رنگي، از اين همرنگي گيج شده ايم...
اينجا نقطه ي صفر پروانه شدن است. برگهاي توت ما را فريب دادند و ما همه ي اين سالها پيله تنيديم... واي اگر فصل پروانه شدن نرسد. واي اگر پيله ها ما را خفه کنند. واي اگر تا ابد کرم بمانيم!
اينجا نقطه ي صفر پروانه شدن است. کسي از بيرون کمک مي کند تا تو رها شوي. نه فقط از لباسهايت. از اسارتهايت. از بندها و زنجيرهايت. شادي پوست انداختن در اين بهار تو را مست مي کند. پروانه کجا بودي؟ چه دير آمدي؟ تو از اول قرار بود فقط دور اين بام و در بگردي.
فصل سوم:لبيک
چطور قرار است بگويم "بله" وقتي در تمام عمرم بر هيچ تصميمي استوار نمانده ام؟
شايد کل ماجرا همين است. همين گفتن و بار بر دوش گرفتن، تاب آوردن، شکستن و دوباره برخاستن. دوباره" امانت"! اگر همه ي ماجرا همين است، پس تسليم!

فصل چهارم: پيش از طواف
من با چرخيدن خيلي آشنايم. همه ي عمر را چرخيده ام. دور آدمها! دور اشيا! دور هر کس و ناکسي! دور خودم! دور خودم! ولي با اين يکي اصلا آشنا نيستم. دور تو هيچ وقت نگشته ام. اينطور ناگهاني و بي مقدمه: چطور در همين چند لحظه مهلت، اين روح دور دور را بياورم نزديک و بگذارمش در مدار؟
اين کاسه ي کوچک و حقير قابليت من، اندازه ي چند قطره باران بيشتر جا ندارد. چه فرقي مي کند زير آبشار ايستاده باشم يا در مسير جويباري باريک؟ با اين ظرف تنگ و حقير، هر جا بروم آسمان همين رنگ است. سهم من از بارش هاي عظيم، آبشارهاي بزرگ، فقط حسرت خواهد بود. اين چه توقعي ست که از من داري؟...
کجايند دستهاي تو؟ اين قابليت، اين ظرف حقير انگشتانه اي را از من بگير. مرا به وسعت مهمان کن.
کجاست کسي که کوري را در اين مدار بچرخاند؟
کجاست پسر رکن و مقام؟
کجاست پسر صفا و مروه؟
کجاست مرد بزرگ؟ شايد دستهايش را برايمان کاسه کند و ظرفي بسازد تا زير باران بگيريم.

ان شاالله... عصاره ي كتاب بود... تقديم به شهيد گمنام! كه حتما دعايمان خواهد كرد...
يا حق و التماس دعا