روز دوازدهم ارديبهشت، در حالي که تنها 48 ساعت از آغاز عمليات بيت المقدس مي گذشت، به بيمارستان حميديه رفتيم.
 تا قبل از شروع عمليات اين بيمارستان متروکه بود که با تلاش پزشکان و امداگران اعزامي منطقه ي خراسان احيا شد و در لحظه ي بازديد ما داراي سه اطاق عمل، 5 جراح، 45 تخت اورژانس و 40 تخت بستري و ... بود. وقتي خواستيم با پزشکان و پرستاران مصاحبه کنيم، همگي به ما يک جواب مي دادند: اگر اينجا مي خواهيد با شخصي مصاحبه کنيد بايد با هلاء بيات صحبت کنيد؛ پرسيديم: هلاء بيات کيست؟؟!
ما را نزدش بردند! پيرزني عرب، از اهالي حميديه که چين و چروک چهره اش، رنجي را که در جنگ بر او رفته بود، مي نماياند و چهره ي شادش، حکايت از صفاي قلبي پاک داشت. از اول جنگ کارش کمک به مجروحين جنگ بوده. به ما گفتند: شب عمليات، از ساعتي بعد از شروع حمله تا عصر فرداي آن روز، حتي براي يک لحظه به زمين ننشست. يکسره کار مي کرد، لباس ها و ملافه هاي خونين مجروحان را مي شست، به آنهايي که به تنهايي قادر به غذا خوردن نبودند، با دست مادرانه اش غذا مي داد. ظروف مجروحان و زمين نقاهتگاه را شستشو مي داد.
حالا هم به همان کارهاي معمولش مشغول بود. با آنکه حتي يک لحظه هم از نظافت محل غافل بنود، به زحمت براي لحظه اي مصاحبه نگه ش داشتيم. به کمک يکي از جوانان عرب زبان از او پرسيديم: مادر جان، شنيدم که تو در اينجا خيلي زحمت مي کشي؟ جواب داد: اينها براي اسلام و خميني که چيزي نيست.گفتم: تو که يک عربي نظرت درباره ي صدام که خود را فرشته ي نجات عرب ها مي داند، چيست؟ گفت: صدام عفريتي ست که ما به خونش تشنه ايم!
پرسيدم: براي کسي پيغامي نداري؟
گفت: فقط سلام من را به خميني برسان و به او بگو ناراحت نباشد؛ هلاء بيات در اين بيمارستان کار مي کند.

ويژه نامه ي جغرافياي بي رنگي
التماس يه عالم دعا