انگار نه انگار که وسط شهر بود. کوچه هاي باريک و تو در توي سبزه مشهد و امامزاده نور، ساعتي ما را دور خود چرخاند تا بالاخره پيدايش کرديم! خانه اي کوچک که مرا ياد روستاهاي اطراف بيرجند انداخت. خانه عطر روستا مي داد.خانه ي دو سيد بزرگوار که کوچک بود و ساده و البته چه سخت براي يک پيرزن و پيرمرد تنها!!! که تنها دلخوشيشان عکس چسبيده به ساعت ديواري بود. عکس سيد حبيب. عکسي که هنگام غذا خوردن، دعوت مي شود به پاي سفره! عکسي که تنها مونس مادر و پدر پير خود مي باشد.

زهرا سادات برايمان مي گويد:

يه شب خواب ديدم! کنار مصلي چند ماشين بزرگ نظامي ايستاده بود و تعداد زيادي سرباز سوار اونها شدند! خوب که نگاه کردم سيد حبيب رو هم بينشون ديدم! اومد پيشم! فکر کردم دارن اعزام مي شن به جبهه! اما گفت: داريم ميريم کربلا! اسم کربلا روکه آورد نتونستم طاقت بيارم! خيلي اصرار کردم که منو هم همراه خودشون ببرن! هرچي اصرار کردم قبول نکرد! گفت: مادر ببين هيچکس مادرش همراش نيست! بالاخره راضي شدم! پرسيدم حالا چرا دارين مي رين کربلا؟ گفت:

مادر! مگه نديدي خونمونو خراب کردن؟ چند روزي مهمون امام حسينيم! تا خونمون درست بشه و برگرديم!!

رفتم امامزاده، گلزار شهدا رو خراب کرده بودن تا دوباره به صورت منظم و يک دست بسازنش!!

ياالله

ياالله

يالله

التماس دعا

پي نوشت: