حدود هشت نفر تو اتاق بوديم و از اين تعداد حداقل 6 نفر مشغول صحبت بودند. من سرگرم کارهام بودم.

نائمه و فاطمه تازه از ديدار، اومده بودند! همه داشتند صحبت مي کردند که يه دفعه متوجه شدم همه ساکتند و فقط نائمه صحبت مي کنه!

مادرش خوابشو نمي ديد. يکبار ميره سر مزار شهيد و حسابي باهاش درد دل مي کنه! گلايه مي کنه! شکايت مي کنه! گريه مي کنه و مي گه آخه چرا به خوابم نمياي؟

روز بعد خواهراش يه سينه سرخ رو که تو اتاقشون اومده بود، مي گيرن و تو قفس ميزارن! سينه سرخه اونقدر خودشو به در و ديوار قفس مي زنه که  نوکش خوني مي شه! خواهرها هم با ديدن اين صحنه، سينه سرخ رو از قفس ميارن بيرون  و آزاد مي کنن!

صبح روز بعد دوست شهيد مياد خونه ي شهيد، خودشو معرفي مي کنه و مي گه: يه خواب ديدم، اومدم براتون تعريف کنم: شهيد اومد تو خوابم، گفت:

مادرم سر مزارم خيلي گريه کرد و گفت چرا نمياي به خوابم؟ من رفتم خونه مون اما خواهرام منو اسير کردند!

 ازش پرسيدم: چرا صورتت خاکيه؟ گفت:

آخه براي اينکه آزادم کنن، خودمو به در و ديوار قفس زدم!

.

.

.

نائمه مي گفت: از اون به بعد پنجشنبه و جمعه ها، مراقب پرنده ها و حتي مورچه هان! که نکنه...